Je hebt nog geen idee. Geen idee dat je hier in totaal 5 jaar zoet mee bent. Je hebt geen idee van hoe ontzettend ziek je gaat worden. Geen idee dat je mentaal zo onderuit gaat, niet wetend of je daar ooit nog uit komt. Geen idee dat jouw lichaam zo schrikbarend slecht kan functioneren en tegelijkertijd ook wonderbaarlijk kan herstellen.
Daar zit je dan. Net te horen gekregen dat je kanker hebt. Kanker? Dat is toch iets wat andere mensen overkomt, niet jou?
Ik voel je angst. Angst om heel erg ziek te worden, angst voor alle nare onderzoeken die gaan komen. Wat gaan die resultaten daarvan jou vertellen? Ga je dood? Blijf je leven?
Ik voel je onzekerheid. Onzekerheid over alles in het leven wat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd, dat ineens als een kaartenhuis in elkaar dreigt te donderen; willen mensen straks nog wel met jou werken, hoe ga je dit financieel doen, want je bent zelfstandig.
Toch zie ik ook een lichte opluchting. Het ging al een paar weken niet goed. Je kon niet meer meekomen met de bootcamp, een paar keer per nacht werd je drijfnat wakker van het zweet, denkend dat de ventilatie in je huis niet goed was. En je was moe, heel erg moe. NIet gek achteraf met een hb-waarde van tegen het vriespunt aan.
Uren wachtend op de eerste hulp, uiteindelijk met je zus aan je zijde, was je er nog van overtuigd dat het wel meeviel. Een vrouw die naast je lag had haar been gebroken en moest 6 maanden in het gips. Je lachte naar je zus; ‘het zal je maar overkomen; zes maanden in het gips’.
Je hebt nog geen idee. Geen idee dat je hier in totaal 5 jaar zoet mee bent. Je hebt geen idee van hoe ontzettend ziek je gaat worden. Geen idee dat je mentaal zo onderuit gaat, niet wetend of je daar ooit nog uit komt. Geen idee dat jouw lichaam zo schrikbarend slecht kan functioneren en tegelijkertijd ook wonderbaarlijk kan herstellen.
Misschien maar goed ook dat je het nu allemaal niet weet. Je zou er nooit aan begonnen zijn. Want er staat je nogal wat te wachten.
Zowel fysiek als mentaal wordt je uitgedaagd. Niet een klein beetje, je zult tot het uiterste worden gedreven. Wellicht zelfs zover dat je soms denkt: ‘laat me maar gaan, het is goed zo, ik kan niet meer, ik wil dit niet meer’. Weet dan dat dat maar een gedachte is, een moment. Houd hoop en wees lief voor jezelf. Accepteer dat je ziek bent. Vecht er niet tegen, strijd niet tegen de kanker. Je kan niet winnen of verliezen, wel omarmen.
Je hebt nu nog geen idee, maar later kan jij terugkijken op jouw ziekte als een belangrijke fase in jouw leven. Een fase die je dichter bij je familie heeft gebracht en waar vriendschappen nog sterker werden. Waar je het kaf van het koren kan scheiden. Je zal een ander pad gaan bewandelen dan dat je altijd hebt gedaan, dan dat je voor ogen had. Dat zorgvuldig opgebouwde bestaan waar je nu nog bang voor bent om te verliezen? Ook dat heeft je veel gebracht, maar je laat het langzaam allemaal los.
Lieve Rosan, ziek zijn is topsport. Focus je op wat jij nodig hebt. Slaap, eet en beweeg waar dat kan. Blijf alert, luister naar je onderbuikgevoel. Artsen hebben alle kennis in huis om jou zo goed mogelijk te behandelen, maar ze weten niet wat jij weet, wat jij voelt. Dat weet alleen jij, luister daarnaar.
